Aan de linkerkant een kopie van de blog die ik onderweg heb bijgehouden. Aan de rechterkant het dagboek van Inge dat ik heb overgetypt

24 januari 2007

We zijn in Auckland. De koffer komt snel van de band, mijn rugzak komt als laatste. Douane en import gaan redelijk rap, we hebben nog anderhalf uur over voor de overstap.

Wat meten opvalt, is dat ze hier nog een stukje spastischer zijn met roken dan in Hongkong. Nederland moest zich echt rotschamen! Hier worden de rokers ook echt voor de deur weggejaagd zodat niet rokers niet door een walm hoeven te klimmen. Netjes!

Het is 1330 lokale tijd, we zitten op kruishoogte en snelheid (met vertraging, dat natuurlijk weer wel), en het lijkt wel of ze hier de kachel hebben aangezet, Tjeempie! Wat is het heet hier zeg, niet gezond.

Maar zoals aan alles, komt ook hier en einde aan. We landen met vertraging op Christchurch, hebben vrij ra de koffers te pakken, en lopen dan vast. Van de camperverhuurder geen spoor. We bellen met hun infonummer en er wordt verteld dat er iemand op het vliegveld staat ons op te wachten. Dus wij ons helemaal het apezuur gezocht en toen een oproepje laten doen. Na vijf minuten komt er een vrouw naar de infobalie met een papiertje: Vaughen, en zo heten wij helemaal niet! Maar ze was wel van onze camperverhuurder. Enfin, op naar het kantoor op 10 minuten rijden. Komen we daar aan Blijkt dat ze toch echt op zoek waren naar de familie Vaughen. Wie of dat wij dan wel zijn? Nou ja, alles opgelost en na een goede uitgebreide uitleg gaan we op pad.

Links rijden valt nog niet tegen, ik moet wel blijven opletten. Op weg naar de verhuurder had ik al een camping gespot dus daar zijn we heengereden. Voor 27 dollar (zeg maar 15 euri) mogen we staan met stroom en zwembad. We richten de camper in gaan boodschappen doen en magnetreren een diepvrieshap. We houden de oogjes nog open tot 23.00 uur maar dan houdt het echt helemaal op. Welterusten.
Vanuit Auckland gaan we met een half uur vertraging naar Christchurch. Het is ruim een uur vliegen, en we hebben hiervan het grootste deel geslapen.
Bij aankomst hadden we snel de koffer. Op naar de camper. Hoe komen we daar? We bellen met het bedrijf en die geven aan dat er iemand met een bordje met onze naam erop op ons staat te wachten. Aangezien we niemand zien, laten we die persoon omroepen. Er komt iemand met een bordje maar daar staat een andere naam op. Dan zal de naam wel verkeerd overgenomen zijn, dus mogen we mee. Als we bij het bedrijf aankomen, blijkt dat ze ons pas later hadden verwacht. Onze camper staat klaar, maar ze zijn nog bezig met de schoonmaak. Dat mag de pret niet drukken. We krijgen uitleg over alles, en vullen de benodigde papieren in. Om 16:30 rijden we wat onwennig weg. We komen al binnen 5 minuten een Subway restaurant tegen en gaan eerst lunchen.
Daarna gaan we naar de dichtstbijzijnde camping. Hier pakken we de koffers uit, en delen de camper in. Om 19:00 gaan we wat boodschappen doen. We zijn allebei erg moe, en na het eten gaan we dan ook slapen. Inmiddels is het 22:30.

North South Holiday Park
Plek 39
NZ$27,-
30.7 km gereden.

25 januari 2007

Vanochtend om 9.00 uur wakker geworden. We doen alles op het gemakje. Wakker worden, wassen, eten en inpakken duurt tot 11.00 uur.
We gaan naar het "Antarctica Center". Een soort museum waar ze uitleggen wat en hoe aan de Zuidpool. Er zit een kleine kolonie pingu´ns, men heeft een Zuidpoolhut nagebouwd en een enorme diepvrieskist waar 50 mensen tegelijkertijd in passen. Dan zetten ze in dat ding een stel ventilatoren en een geluidsinstallatie aan en dan moet je denken dat het een echte Zuidpoolstorm is. Voor het museum betaalden we 30 dollar. Zonde van het geld is teveel gezegd, maar rijkelijk veel voor wat er geboden wordt.
Enfin, rond 14.00 uur pakken we de camper naar de rand van Christchurch waar we de gratis shuttle naar het centrum pakken. Christchurch doet Duits aan. Brede winkelstraten met smallere zijstraten die de boel onderling verbinden. Leuk.
Ook Leuk: Er blijkt een straatartiesten festival aan de gang te zijn. Van (heel veel) levende standbeelden tot een stel maffe en uiterst lenige Amerikanen die een pracht show opvoeren We vermaken ons tot rond 16.00 uur eigenlijk alles tot stilstand komt. De artiesten pakken hun boeltjes in, de kijkers verdwijnen en wij wandelen naar de auto terug.
Wij gaan zuidwaarts, naar het Banks Peninsula. Over een heel klein bergje waar de camper dapper, maar langzaam tegenop klimt. Via een mooie weg rijden we langs een baai met rechtstreeks verbinding naar zee. Helaas ligt aan de overkant een grote havenstad (lyttelton) en is het behoorlijk vervuild. Rond 18.30 uur arriveren we bij een camping waar we voor nog geen 15 euri een plek met elektra scoren. Ik kook een pasta dingetje en we maken een wandeling over het nabijgelegen strand. Rond 22.30 uur gaat Inge naar bed en ik volg een uurtje later.
Om 9:00 heel rustig aan wakker geworden. Het ziet er mooi en zonnig uit, maar het bed is nog erg aantrekkelijk.
Toch maar opgestaan, de boel weer ingeklapt, en buiten gaan ontbijten. Vandaag doen we het rustig. We zijn dan ook pas om 10:45 klaar met het ontbijt en wakker worden.
Om 11:45 reden we de camping af naar het Arctic Centre. Dit is een soort museum met allerlei informatie over expedities naar Antarctica. Tevens hebben ze pingu´ns die 3x per dag gevoerd worden en een simulatiekamer met sneeuw waar je een windstorm op Antarctica kan beleven. We blijven hier 2 en een half uur en lunchen ondertussen in de camper.
Daarna gaan we naar het centrum van Christchurch. We parkeren de camper, en nemen de gratis shuttle naar het centrum. Er is een festival van straat artiesten aan de gang en we blijven even kijken. Daarna lopen we langs de winkels naar de camper terug. Inmiddels is het 17:00 en rijden we richting Banks Peninsula. In Purau vinden we om 18:30 een camping. We rijden nog even naar het dorp voor verse groenten, maar de winkels zijn al dicht. Dan maar macaroni zonder groente. Na het eten zijn we naar het strand gelopen. Hier hebben we heerlijk gewandeld.
Om 22:30 gingen we slapen.

Holiday Camp
NZ$24
54.8 km gereden

26 januari 2007

Door een stommiteit van mijn horloge (tweede tijd), en hat falen van het alarm van mijn telefoon / pda denken we dat het half 7 is, terwijl het in werkelijkheid over 9-en blijkt te zijn. We haasten ons door het ontbijt, en vertrekken zuidwaarts langs de kust. Na een 20 minuten houdt het asfalt op, en gaan we onverhard verder. De weg wordt almaar smaller, hoger, steiler en moeilijker. Na een dik half uur bereiken we weer asfalt aan de andere kant van de "weg". Het mist behoorlijk als we de berg oprijden. Eenmaal boven is het zicht gereduceerd tot 100 meter. Uitzicht is er niet. Tegenliggers zijn er wel. En echt breed is de weg nou ook weer niet. We maken een paar bijna aanschuringen, maar komen zonder verdere kleerscheuren beneden in Akaroa waar we wat hoognoodzakelijke boodschappen scoren en een wandeling gaan maken.
We beginnen met een steile afdaling naar zeeniveau, dan struinen we een stukje over het strand van keien, en klauteren daarna weer omhoog. Een uur en een kwartier later staan we weer voor de camper. Helaas voor ons is het intussen gaan gieten van de regen, dus we zijn door en door nat.
Schone, en vooral droge kleren aan, en weer op weg. Het eerste stuk is erg bochtig en steil, dus afstand leggen we niet echt af. Op een gegeven moment wordt de weg rechter en breder. 90 km Is een haalbare snelheid.
Na 4 uurtjes waarin we ook nog gewinkeld hebben in een supermarkt, besluiten we de hoofdweg af te gaan, en een plek voor de nacht te gaan scoren. Ergens in een gehucht Millford Huts staat een bordje "campgrounds". We volgen en belanden op een grasveld waar nog 1 camper staat. Kosten: 0. Graties. Dit is een soort wild kamperen, maar dan een beetje georganiseerd.
Het is ondertussen 2000 geworden, we maken een steak, sperziebonen en aardappelpuree, en smikkelen ons bordje leeg.
Nu naar bed. Truste.
Vanmorgen hebben we ons verslapen. De wekker zou om 8:00 gaan, maar we hebben niets gehoord. We waren wel al wakker geweest, maar Niels zijn horloge stond 2 uur achter dus toen we om 5:45 keken was het eigenlijk 7:45. Uiteindelijk om 9:15 opgestaan ontbeten en weggegaan.
Verder het schiereiland op. Om een mooie route te rijden en niet dezelfde weg heen en weer, zijn we een onverharde bergweg opgegaan van ongeveer 14 km die erg smal is en waar een waarschuwing voor campers en auto's met aanhangers voor geldt. Wij eigenwijs, want we willen toch een rondje maken. Het was een schitterende route maar erg beangstigend.
Rond het middaguur zijn we in Akaroa. Hier wandelen we een rondje en vinden een mooie wandeling van ongeveer een uur die iets verderop begint en door de bergen en over het strand loopt. Om 14:45 beginnen we aan de wandeling. Niels heeft een foto van de handgetekende kaart gemaakt. Het eerste deel gaat goed. Het is heel mooi, en we zien en horen ontzettend veel vogels. Bij het tweede deel gaat het mis. We moeten ergens rechtsaf, maar kunnen het niet vinden. Inmiddels is het ook nog eens begonnen met regenen en worden we kletsnat. Uiteindelijk, nadat we er 3x langs gelopen zijn vinden we het dichtbegroeide paadje waar we in moeten en na totaal ÚÚn uur en 15 minuten lopen we weer terug naar de camper.
We gaan nu rijden naar de volgende overnachtingsplek. Onderweg stoppen we voor boodschappen en rond 20:00 vinden we een plek waar we "wild" kunnen kamperen. Er staan nog 2 caravans en 1 camper en er zijn openbare toiletten (portipotten). Het ligt vlakbij zee. We hebben honger dus gaan we eerst koken. Een stukje gemarineerd vlees, boontjes uit blik, aardappelpuree en een paar champignons. Het smaakte voortreffelijk. Na het eten nog even schrijven en dan om 22:15 naar bed.

"Wild campgrounds"
Millford Huts
270 km gereden

27 januari 2007

Rustig opgestaan om 800 en een strandwandelingetje gemaakt. Rond 1000 verlaten we onze plek.
We rijden zuidwaarts en stoppen onderweg een paar keer. Tegen de middag lunchen we aan een strand met uitzicht op zeehonden. We zitten op 10 meter afstand naar elkaar te kijken. Er komt nog een andere toerist ons vertellen dat er om de hoek een jonge pingu´n zit te zitten. We lopen met hem mee en verdomd, op een meter of 4 (!) hoogte zit een bruin pingu´n jong met zijn rug naar ons toe. Pakweg 100 meter verder ontdek ik er even later nog 1. Het beest zit op een zeer steile wand, tussen de bosjes verstopt. Hoe een pingu´n daarboven komt zal mij altijd een raadsel blijven.

We rijden verder naar Dunedin naar de toerist info voor (goh...) info. We reserveren een kampeerplek voor later op de avond, want dit gebied is behoorlijk toeristisch. We rijden naar het einde van het schiereiland naar Pilots Beach, waar volgens zeggen pingu´ns aan land komen voor de nacht. Ik ontdek zo'n beetje onder het pad een holletje met een bibberende pingu´n erin. Een jonkie, waarschijnlijk strak van de stress van al die koekeloerende toeristen. Verder zijn er geen pingu´ns te ontdekken, dus we gaan naar de camping. Wasje draaien, eten (pasta met steak, champignonnetjes en tomaat), douchen en slapen. Er blaast ondertussen een windkracht 7, dus de camper gaat lekker heen en weer...

Goed geslapen en om 8 uur opgestaan ontbeten en de boel ingeklapt / opgeruimd. Daarna een strandwandelingetje gemaakt en om 10:00 op stap gegaan. Onze eerste stop is bij een uitkijkpunt in Oamaru. Het is grappig, maar het waait enorm. Veel is er niet te zien.
We pakken de camper verder en gaan naar een strand waar 's avonds pingu´ns naar hun nest gaan. Het heet Busy Beach scenic reserve. Als we naar beneden lopen zien we een oranje kiezelstrand en een felblauwe zee. Op het strand liggen een aantal zeehonden en we vinden een mooie plek voor de lunch. In het water is een zeehond aan het spelen. Na ongeveer een uur komt er iemand naar ons toe en vraagt of we de babypingu´n hebben gezien. Nee dus. In de rots tussen de bosjes zit een donzige pingu´n. Wij blijven nog een poosje kijken en als we teruglopen ontdekken we er nog ÚÚn.
Terug bij de camper neem ik voor het eerst het stuur over. Wat is dat ding groot. Ik vind het doodeng en hou het maar 40 minuten vol. Dan rijdt Niels gelukkig weer verder.
De volgende stop is Dunedin. We gaan eerst naar de VVV voor wat informatie en boeken daar meteen een kampeerplek voor vanavond. We lopen nog wat rond in de stad, en nemen een kijkje bij het historisch station. Ziet er mooi uit. Daarna gaan we ons melden bij de camping en rijden meteen door naar het schiereiland. We nemen de weg over de bergrug, maar het waait enorm en de weg is smal, dus echt genieten van het uitzicht lukt me niet. We rijden door naar Pilots Beach. Hier zijn ook pingu´ns en zeeleeuwen/honden. Ook hier zien we een babypingu´n en een heleboel zeehonden. De pingu´n zit in zijn schuilplaats vlakbij het strand en kan aangeraakt worden als je dat zou willen. Het zit helemaal te bibberen en te rillen, volgens ons van de stress van al die toeristen die zo dichtbij komen. Verderop in de rotsen vinden we een pingu´nei. Hij is helemaal koud en zal dus niet uitgebroed worden.
Inmiddels is het 18:30 uur. Als we volwassen pingu´ns uit het water willen zien komen dan moeten we nog 2 uur wachten, en we hebben nog niet gegeten. Ook weten we niet hoe de weg terug langs het strand eruit ziet, dus we besluiten toch maar nu terug te gaan naar de camping en een andere keer bij schemer naar de pingu´ns te kijken als we minder ver ervandaan zitten. Terug op da camping gaan we wassen en eten. Na het eten relaxen we nog wat. Inmiddels is het gaan stormen en schudt de bus heen en weer. Ik hoop dat we wat kunnen slapen vannacht. Om 23:45 doen we het licht uit.

Dunedin Holiday Park
NZ$28
295.4 km gereden

28 januari 2007

Vanmorgen kwam ik erg traag op gang, dus we gaan ook wat later op stap. Terug naar het Peninsula, eerst naar het enige kasteel van Nieuw Zeeland. De entree naar de parkeerplaats is 20 euro, dus we maken rechtsomkeert naar een rondwandeling langs de kust. Helaas loopt de wandeling dood in plaats van rond, en moeten we dezelfde weg terug. Anderhalf uur later staan we weer bij de campert.
We verlaten het eiland, en zakken zuidwaarts naar kaka-point. Een klein stukje verder ligt Nugget Point waar de meest zeldzame pingu´n ter wereld leeft. De Yellow Eyed Pingu´ns. Er schijnen nog maar 500 broedparen te zijn, waarvan er een stuk of 30 hier zitten. En verdomd, als we op de uitkijkpost staan komen er 3 uit het water tevoorschijn die naar de kliffen waggelen. In totaal zien we een stuk of 7 pingu´ns wandelen, maar het wordt mij na een uurtje te koud. We staan vol in de wind, en het is ondertussen 10 graden geworden.

We vertrekken en volgen de southern scenic highway tot Surat Bay waar we een camping voor 26 dollar vinden.

We eten soep uit blik met brood en liggen om 2300 plat.
Vanmorgen ben ik om 8:00 opgestaan en Niels om 8:45. Om 10:00 de camping verlaten en naar het schiereiland gegaan. Gisteren zijn we al helemaal naar de punt gereden, dus dat doen we vandaag niet. We willen een glimp van het kasteel opvagen en eventueel een wandeling in de buurt ervan doen, maar het kasteel is hermetisch afgesloten en kost minimaal NZ$10 p.p. om in de buurt te komen. We hebben geen zin meer en rijden door naar Sandymount. Hier wandelen we naar The Chasm en Lovers Leap. Het is een schitterende wandeling dwars door weilanden waar de schapen lopen. The Chasm is een vertikaal gat in de rots uitgeslepen door de zee. Het is erg hoog en heel mooi. Nog mooier uitzicht hebben we bij Lovers Leap. Het is niet te beschrijven, maar het lijkt op 2 rotsen die tegen elkaar gevallen zijn aan de bovenkant, terwijl aan de onderkant de zee stroomt. Hierna lopen we weer terug naar de camper. In totaal zijn we 5 kwartier weggeweest.
We verlaten het schiereiland en in Dunedin volgen we de Southern Scenic Route. Deze gaat via binnendoor weggetjes en vlak langs de kust. Het is een aanrader om deze route te rijden.
We komen bij een soort jaarmarkt waar we even stoppen. Er is een demonstratie bezig van het Surfers rescue team. Een helikopter die surfers in nood uit de zee oppikt. We blijven even kijken hoe het er aan toe gaat, en lopen even rond. Daarna vervolgen we de weg. We stoppen nog even om uit te waaien op een strand, en rijden daarna door naar Kakapoint. Ik had gelezen dat daar ook pingu´ns aan het strand komen en willen dan bij dat strand gaan wildparkeren. Helaas staat heel Kakapoint dichtgetimmerd met bordjes "no camping". Dus helaas gaat dat niet door. We rijden nog een stukje door naar Nugget Point. De pingu´ns die hier zitten (yelloweyed) komen tussen 1600 en 2130 het strand op. We zijn er om 1715, dus we hopen iets te zien. We lopen het pad af, en zien in de berg de eerste pingu´n! Helaas kunnen we niet het strand zelf op, maar lopen naar de schuilhut. Op dat mom ent komen er 3 pingu´ns uit het water. Ze huppen het strand langzaam over, blijven heel veel stilstaan. Na het strand huppen ze over de rotsen en daarna huppen ze de berg op, naar hun nest. We blijven ruim een uur kijken en in totaal zien we 6 pingu´ns het water uitkomen. Het is een fascinerend gezicht. We hadden eigenlijk verwacht dat ze met z'n allen tegelijk het strand op zouden komen, maar dit soort druppelt rustdag aan binnen.
Na de pingu´ns op Nugget Point gaan we op zoek naar wat te eten en een camping. Het is hier niet dik bezaaid met restaurants. Het enige wat we zien is een diner voor backpackers, waar je met tl-licht kan internetten en snacken. Niet echt wat we zoeken. We komen op een kleine camping bij Suratbay terecht. 8 Camperplaatsen, 6 cabins en een tentveldje. In de keuken maken we soep en broodjes. Inmiddels is het gaan regenen. Naast de kou kan dit er ook wel bij. We blijven de avond in de keuken wat lezen, tv kijken en schrijven. Er word gezegd dat er morgen in de buurt waar we zijn, sneeuw kan vallen! Ik dacht dat het hier zomer was...
Om 22:45 gaan slap[en

Holiday Camp New Haven, Pounavea, Surrat Bay
NZ$26
186 km gereden

29 januari 2007

Het regende gisterenmiddag flink. Alles is nat, dus de wandelingen voor vandaag zijn twijfelachtig.

Het valt reuze mee. Het wordt zelfs warm! We rijden om 1100 van de camping en rijden een half uurtje naar "Jack's blowhole". De zee stroomt 200 meter onder de grond door en heeft landinwaarts een gigantisch gat geslepen. Doordat het erg nat is daar, is de vegetatie volledig anders dan anders. De wandeling, het kijken en het trutten duren bijna 2 uur, waarna we vertrekken richting de "McLean falls". Onderweg spotten we een bordje naar een boardwalk en omdat wij boardwalk fans zijn, maken we ook daar een wandeling. Volgens het bordje duurt de wandeling een half uur, wij zijn na 7 minuten aan het einde. Inge gaat een kwartiertje zonnen en dan lopen we terug naar de auto. De waterval een paar kilometer verderop blijkt een 3 traps waterval op 20 wandel minuten van de parkeerplaats. Het pad erheen gaat door een soort regenwoud. Mooie waterval, mooiere wandeling.

We rijden door naar Invercargill en eten bij een Turks restaurantje. Pas na het eten rijden we naar een camping die helemaal leeg blijkt te zijn. Er zijn 6 gasten, inclusief ons tweetjes. Gelukkig hebben ze een internet terminal...

Mozeskriebel, wat een frustratie zeg. De internetcomputer draait (ahum) met Windows 95 en Explorer 4, is volledig verrot en de verbinding is 115KB, ofterwijl verschrikkelijk vreselijk traag. Hotmail doet er 3 minuten over om met een stel foutmeldingen in beeld te verschijnen. Omdat de telefoon waar dit op geschreven wordt geen verbinding kan maken met de internet verbinding, moet ik de verslagen overtypen. Op een toetsenbord uit 1865. Gr!
Alweer bot gefrustreerd vertrek ik naar bed.
Vanmorgen lekker rustig aan gedaan. Om 9:00 opgestaan, ontbeten, boel opgeruimd en een wandelingetje over het strand van Surrat Bay gemaakt.
Om 11:00 van de camping vertrokken en naar Jack's blowhole gereden. Na een wandeling van ongeveer 30 minuten door de weilanden bij een enorm gat in de grond gekomen waar zeewater instroomt onder een natuurlijke brug door. De omgeving is begroeid met heel veel bomen en ziet er schitterend uit. We blijven er even en eten onze lunch op. Na een uur 3 kwartier zijn we weer terug bij de camper.
We vervolgen de Southern Scenic route en maken een paar korte uitzicht stops tussendoor. Bij Tautuku doen we een board walk. Die eindigt bij een meer en aangezien het heerlijk weer is, blijven we er van de rust en zon genieten. De volgende stop is McLean Falls. Dit is een schitterende wandeling omhoog naar een mooie waterval. De wandeling gaat door een soort subtropisch regenwoud met veel varens (op palmbomen) en andere vage bomen. Het was op deze wandeling wel drukker met andere toeristen maar zeker de moeite waar.
Hierna vervolgen we weer de Southern Scenic route. Onderweg hebben we een kleine opstopping omdat er een boer zijn schapen van het land over de weg naar de stallen jaagt. In Invercargill stoppen we voor boodschappen en gaan we tanken. Als je voor NZ$40 aan boodschappen doet krijg je een coupon van 4 cent korting op je brandstof. Toch weer mooi meegenomen.
In de stad eten we bij een Turks restaurant en vinden we een camping. Niels gaat internetten en ik schrijf het dagboek bij.
Om 22:30 gaat het licht uit.

Timbertop Motorcamp
NZ$25
165,8 km gereden

30 januari 2007

We zijn rap. Om 930 halen we nog wat mini boodschappen, en vervolgen de southern scenic route.
De weg voert meest langs de kust, waar we dan ook regelmatig stoppen voor een uitstapje.
Laat in de middag zijn we in Te Anau, waar we een excursie en een camping boeken bij de VVV. De excursie duurt 2.5 uur, en we hebben geen zin om om 2000 nog op zoek te moeten gaan naar een slaap plek.
De excursie gaat naar de glowworm caves. Eerst een boottocht van een half uur in een catamaran boot. Met dieselmotoren en een erg hoge topsnelheid. Ik heb totaal geen last van de windkracht 7 op het meer, we vliegen d'r gewoon dwars doorheen.
Na een half uurtje worden we uitgeladen, en in kleinere groepjes (16 man) verdeeld. Na een kort intro kruipen we op de knietjes een grot in. Er is langs de kant van de eerste 250 meter van de grot een loopplank aangelegd langs en over de (uiterst) woeste beek die hier stroomt. Na een minuut of 10 wandelen worden we een bootje ingeladen, en een stukje verder te varen. In deze grotten zitten een speciaal soort wormpjes die vangdraden spannen, en dan hun prooi lokken met licht. Er zitten er duizenden in de grot, en we varen onder het licht van de beestjes een korte ronde. Erg mooi, maar helaas zijn de watervallen verderop heel erg rumoerig, dus het wordt nooit stil.
Weer 10 minuten later staan we in de buitenlucht. De boot pikt ons om half 8 weer op, en we staan om 2000 weer naast de camper.

De camping is snel gevonden, we zetten onszelf neer en het begint prompt te miezeren. Ik creŰer spaghetti uit blik met verse tomaat en paprika die wat vochtig uitvalt.

Tandenpoetsen, en slapen.

Om 7:45 ben ik klaar wakker en sta alvast op om een lekker ontbijtje te maken: gebakken eitje met kaas en tomaat. Niels ontbijt op bed en daarna staat hij ook op. Om 10:00verlaten we de camping en gaan nog even suiker halen bij de supermarkt. We lopen nog even door het stadje en om 11:00 vervolgen we de Southern Scenic route. Onderweg stoppen we op een paar verschillende plekken aan de Te Waewae Bay. Er wordt gezegd dat in deze baai de grootste groep Hector dolfijnen zijn, maar helaas zien we er geen een. We lunchen met uitzicht op het strand en maken nog een wandelingetje. Niels klautert over stenen en boomstammen naar de andere kant van een stroompje, maar verliest zijn evenwicht en heeft een drijfnatte schoen en broekspijp. Gelukkig is het een afrits broek, dus schoenen uit en pijpen eraf, om vervolgens lekker door de branding te lopen. De golven zijn heel mooi hoog, en je raad het al: Niels heeft inmiddels een hele natte broek. In de camper kleedt hij zich om en we vervolgen de weg naar Te Anau.
Hier zijn we rond 15:30. We kijken bij de toeristeninformatie rond en boeken daar een kampeerplek voor 2 nachten net buiten het dorp, en een excursie naar de glimworm grotten. We hebben 3 kwartier voordat we ons moeten melden voor de excursie, dus snel de camper op een goede parkeerplek zetten, broodje smeren en trui pakken. Dan lopen we terug naar de boot.
Om 17:45 vertrekken we met de boot naar de grotten. De boottocht duurt ongeveer 25 minuten en gaat dwars over het Lake Te Anau. Bij de grotten worden we in kleinere groepjes verdeeld en krijgen we een rondleiding. Helaas mag er niet gefilmd of gefotografeerd worden omdat de glimwormen uit gaan van licht en geluid. De grot bestaat uit zand en leisteen en er loopt een rivier dwars doorheen van smeltwater van een nabijgelegen berg. De grot is heel groot, maar wij lopen alleen door het voorste gedeelte. Zodra we binnen zijn zien we de eerste glimwormen. Deze lijken wel blauw van kleur. Het is heel grappig om te zien. In de grot raast de rivier. Via een soort boardwalk maken we een wandeling. We komen bij een fantastische waterval midden in de grot! Boven de waterval zit een whirlpool. Je ziet het water daar helemaal ronddraaien, voordat het naar beneden stort. Echt fantastisch om te zien. Na nog een stukje lopen stappen we een bootje in. We varen nu door een door glimwormen bedekte grot over een meer. Hier wordt niet bijgeschenen met lampjes dus is het compleet donker. Op de miljoenen glimwormen na die de contouren van de rotsen boven en naast ons weergeven. Wauw! Wat is dit een gaaf gezicht.
Na de boottocht lopen we weer dezelfde weg terug. Het hele bezoek aan de grot duurde zo'n 15 tot 20 minuten. We hebben nog een klein uurtje voordat de boot komt en lopen een track en kijken nog even op het strand. Daarna gaan we naar binnen waar we koffie en thee krijgen. Hier is ook een klein museumpje over de grotten en laten ze een DVD zien. Om 19:30 hebben we de boot terug naar Te Anau. We rijden naar de camping en eten spaghetti uit blik met verse tomaat en paprika. Als toetje hebben we popcorn uit de magnetron. Lekker.
We lezen en puzzelen wat en om 23:30 gaan we slapen.

Fjordland Holiday Parc
NZ$28
199,3 km gereden

31 januari 2007

Het heeft de hele nacht geregend en dat doet het nog steeds als we wakker worden. We doen het dus rustig aan. Pas om 1100 verlaten we de camping.
Eerst naar het dorp om de tank te vullen, en daarna richting de Millford Sounds. Het giet, het hoost en het komt met bakken uit de lucht zetten. Het camperdak blijkt niet geheel waterdicht te zijn... Wij zelf ook niet trouwens. Het regent zo hard dat we de camper niet eens uit durven te stappen.
De eerste 50 kilometer van de 119 is vrij rechttoe rechtaan. Daarna wordt de weg rauw. Steiltes wisselen smalle bruggetjes af, maar het uitzicht is gigantisch! Al die regen moet natuurlijk ergens heen, en liefst zo snel mogelijk, dus als je als natuur dan een paar duizend kilometer steile wand ter beschikking hebt, is de oplossing snel verzonnen: rechttoe rechtaan. Omlaag. Veel water afvoeren. Ik heb nog nooit zoveel water op zoveel plaatsen tegelijk omlaag zien komen. Giga!

Om 1500 zijn we dan eindelijk op het einde van de weg bij Millford zelf. Er is een gigagrote waterval. En je kunt er met de toeristen boot een rondje varen. We kijken naar de waterval, lopen een rondje (door de stromende regen) en vinden het verder wel goed. Om 1545 vertrekken we weer.
We hebben gisteren de camping voor 2 nachten gereserveerd, dus we hebben alle tijd. In Te Anau pikken we een broodje van de Subway, en gaan op het gemak terug naar de camping. Daar probeer ik weer eens een internetverbinding uit (die natuurlijk niet werkt!) en ontdekt Inge een sauna met bubbelbad. Dus zitten we een half uur te bubbelen. Lekker ontspannend. Later op de avond wordt het licht in de camper steeds geler, en minder van kracht. De waterkraan (die via een 12v pomp werkt) doet het niet meer. Ofterwijl de accu voor het woondeel is overleden. Denken we.
Morgen maar eens bellen met de verhuurder...
Om 8:00 gaat de wekker, maar we hebben nog geen zin om op te staan. Het regent en het is vies weer. Ik schrijf in bed het dagboek van gisteren bij en sta pas om 9:00 op om het ontbijt klaar te maken. We doen het rustig aan en rekken nog wat tijd, maar het blijft regenen. We gaan toch op pad. De weg naar Millford schijnt mooi te zijn dus wagen we het erop. Er zijn diverse wandelingen te doen, dus nu maar hopen dat het snel droog wordt. Nou dat gebeurd pas aan het begin van de avond.
De route is 120 km en er is geen benzinepomp onderweg, dus gaan we eerst tanken. De eerste stop die we maken is bij "Mirror Lakes". Door de regen helaas geen mooi glad meer dat weerspiegeld, maar wel een mooie omgeving. Naarmate we verder rijden wordt het uitzicht mooier en mooier. Bergen worden hoger en ruiger, en er ligt op sommige bergen nog sneeuw. Steeds vaker gutst er water van de bergen af. We komen kolkende rivieren tegen en hele bergwanden waar water vanaf stroomt in schitterende watervallen. Helaas regent het nog steeds en krijgen we ook last van lekkage in de camper.
Rond 15:00 zijn we in Millford. Hiervandaan vertrekken de boten naar de Millford Sound. Ze varen langs de "Bowen Falls" en spelen een soort "Maid of the mist". We maken een wnadeling naar de overkant van de Bowen Falls en na een uur gaan we weer terug. Millford is geen dorp. Er zijn alleen een aantal boekingskantoren voor de boten en een bar. Op de terugweg wordt het langzaam droger en tegen de tijd dat we bijna in Te Anau zijn schijnt het zonnetje. We rijden door naar de Subway en eten daar een broodje. Daarna gaan we naar de camping waar we een was doordraaien en Niels probeert te internetten. Helaas lukt het niet om zijn weblog bij te werken.
Om 21:00 duiken we voor een half uur de hottub in. Heerlijk bijkomen van een koude en natte dag. Daarna nog even lezen en het dagboek bijwerken. Om 23:00 gaan we slapen.

Fjordland Holiday Parc
NZ$28
250 km gereden

1 februari 2007

Naar goed gebruik doen we het rustig aan. De accu heeft zichzelf vannacht op miraculeuze wijze hersteld. Alles doet het weer. Da's wel verrot lastig klagen bij de verhuurder... Dat hebben we dan ook maar niet gedaan.
Rond 1100 verlaten we Te Anau richting Queenstown waar we om half 4 aankomen. Een drukte van belang, enorm veel nieuwbouw en nieuwbouw projecten, en overal Nederlanders. We rijden naar de Gondola (een kabelbaan bergop) en gaan een paar keer met de Luge. Da's een betonbaan bergafwaarts waar je met speciale driewielers vanaf kan rijden. Een soort bobbaan, maar dan met stuur. Zoiets. Bovenop de berg lopen we ook nog een halfuur rondwandeling. Voor de Gondola met 7 keer (5+2) keer de Luge betalen we net geen 60 dollar. Redelijk netjes, vinden we.
Naast de kabelbaan is een camping waar we voor 30 dollar een plek krijgen. Tussen 230 andere campers. Het is niet vol, maar wel verduveld druk. En allemaal huurcampers natuurlijk !

We eten aardappelpuree, schnitzel en stoomgroenten, en liggen om 2200 platjes.
Lekker uitgeslapen en om 9:15 opgestaan, ontbeten en rustig aan de boel opgeruimd. Om 11:00 van de camping vertrokken richting Queenstown. We maken ÚÚn stop onderweg voor de lunch. Als we in de buurt van Queenstown komen, worden de bergen weer ruiger. We stoppen bij wat lookouts, en om 14:30 zijn we in Queenstown. Eerst even de benen strekken in een shopping mall. Daarna rijden we naar het centrum. We kijken wat rond en nemen de gondola naar boven. Boven kun je van de roetsjbaan, bungeejumpen en paragliden. Wij gaan in de roetsjbaan. Ik 2 keer, Niels gaat 5 keer. Tussendoor maken we ook nog een wandeling.
Om 17:15 gaan we weer naar beneden en zoeken we een camping. Er mag in een straal van 10km rond Queenstown niet vrij gekampeerd worden (wij hadden al een waarschuwing onder de ruitenwissers zitten). Dan merk je dat de prijzen net even iets hoger liggen en de campings massa productie zijn. 5 Rijen met elk 50 campers strak naast elkaar zonder boompje of iets ertussen. Bah, het is niets voor ons. We doen nog even boodschappen, en terug op de camping kookt Niels aardappelpuree met verse lente-uitjes, stoomgroenten en een schnitzel. Na het eten kijken we nog hoe andere mensen een tentje opzetten en gaan we afwassen en tandenpoetsen want inmiddels is het 21:45 en ik wil een keer op tijd naar bed want ik ben moe. Niels blijft nog even lezen en doet om 22:30 het licht uit.

Queenstown Lakeview Holiday park
NZ$30
200 km gereden.

2 februari 2007

we moeten echt voor 10:00 deze camping af. Er staat een hek voor de uitgang waar ze bij de gevangenis van Scheveningen jaloers op zouden zijn. En onze uitlaat pas doet het tot 1000. Dat geeft ons een reden om vroeger op te staan dan normaal. De wekker gaat om half 8. Om kwart over negen staan we buiten het hek, leveren de pas in, en rijden richting Arrowtown.
In Arrowtown is een gebiedje gewijd aan Chinese imigranten vanaf 1860. Deze mensen werden zwaar gediscrimineerd, en waren overal van uitgesloten. Toch bleven ze in Nw. Zeeland werken. Om de geleden pijn een beetje te verzachten heeft men hier, ergens nergens, een chinees gastarbeidersdorpje gerestaureerd. En sinds 2 jaar kun je daar als toerist heen. 150 Jaar nadat deze mensen als verschoppelingen misbruikt werden. En dan durven wij te beweren dat Hitler een rotzak was ?! Als je leest hoe deze mensen 80 jaar daarvoor behandeld werden door Europese immigranten...


We rijden een schitterende route verder landinwaarts. Rond 13:00 komen we bij "puzzle world". Het enige museum ter wereld geheel gewijd aan puzzels en dergelijke. De hoofdattractie is een 1.5 km doolhof op 2 verdiepingen. Daarnaast hebben ze een tentoonstelling hologrammen, een optische kamer (het ziet er normaal uit, maar de ene kant is veel hoger dan de andere: je bent dus of reusachtig of kaboutermaatje) en een schuine kamer. Sommigen zullen zich dat herinneren als "casa magnetica" in de Efteling. De vloeren staan 30 graden scheef, een biljarttafel schijnt recht, maar de bal rolt omhoog.
Enfin, 10 dollar de man lichter voor 3 kwartier doolhof en een half uurtje tentoonstelling later gaan we weer verder.
We stoppen er om 16:00 mee. Midden in het niks is een stukje bebouwing. Brandstof, helikopters en een camping. Voor 24 dollar hebben we een plek. En tot mijn stomme verbazing hebben ze draadloos internet. En dat doet het ! Op de MDA ! Flabbergasted verstuur ik de laatste verslagen voor 2 dollar per kwartier.

We trekken een blik rijk gevulde soep open, voegen champignons en lente-ui toe en smikkelen ons buikje rond. Op dit moment is het 1900, en we gaan wat mailtjes klaar zetten, en dan straks versturen. HiepHoi !
Om 7:45 opgestaan, eitjes gebakken, ontbeten en opgeruimd. Echt lekker relaxen doen we niet, daar is de camping niet gezellig voor.
Om 9:15 rijden we weg, en gaan we eerst tanken. Daarna door naar Arrowtown. Hier zijn nog resten van de Chinese settlement tijdens de goldrush. Het ligt in een parkje en is een lekkere ochtendwandeling. Daarna lopen we nog even door het dorpscentrum en om 11:00 vervolgen we onze weg naar Wanaka.
Een uurtje later lunchen we met uitzicht op Lake Wanaka. Na de lunch gaan we in Wanaka naar Puzzle World. We kijken er wat rond, proberen een blokkenpuzzel en betalen NZ$10 voor de illusiekamers en het doolhof. De illusiekamers bestaan uit 3d-hologrammen, een kamer die gewoon lijkt, maar als je aan de ene kant staat ben je een reus en aan de andere kant ben je heel klein en een schuine kamer waar b.v. een biljarttafel staat waar als je een bal erop legt deze schuin omhoog rolt, i.p.v. naar beneden. We zijn hier ruim een half uur. Dan gaan we naar het doolhof. Eerst op zoek naar 4 verschillende torens. Dit lukt binnen een half uur. En dan de uitgang. Hier doen we ook een half uur over. Het was een leuke middag.
Om 15:00 rijden we weer verder. Het word weer een mooie rit. Om 16:00 stoppen we bij een camping midden in het niets. Het enige dat er is, is een benzinepomp, een cafÚ-restaurant en scenic flights. En er is wireless internet wat het doet op Niels zijn telefoon. Gewoon bereik met de mobiel hebben we trouwens niet. Niels gaat wat internetten, ik puzzel wat en we eten pastasoep uit blik met verse groenten. We relaxen wat en om 22:30 gaat het licht uit.

Makarora Wilderness Resrt
NZ$24
139.3 km gereden.

3 februari 2007

Vanmorgen weer zo'n treuzel-ochtend. De camping ligt aan de kant van het dal waar de zon als laatste verschijnt, en we zitten hier ook nog vrij hoog. Het is hier dus tanden klapperend koud. Totdat de zon de boel komt verwarmen. Maar dan is het al ruim na 9 uur...
Om 1100 verlaten we Makarora zoals de verzameling gebouwen hier blijkt te heten.
We klimmen naar de Haast-pass, die in de praktijk weinig pass, maar meer steile weg blijkt te zijn. We maken na een uur en 40km (!) rijden lunch langs de rivier. Dan gaat het rap. De weg word rechter en breder, we kunnen een beetje tempo maken.
We geraken aan de Tasman sea, eigenlijk precies dezelfde zee als aan de andere kust: veel en hoge golven, veel leven in het water en steile kusten.

Na iets meer dan 200 kilometer totaal gereden te hebben bereiken we de Fox Glacier. We rijden naar de parkeerplaats en wandelen richting gletsjer. De eigenlijke mond van de gletsjer ligt op anderhalf uur afstand. In die wandeling hebben we niet zo'n zin, dus we beperken ons tot een 15 minuutjes naar een uitzichtpunt. De gletsjer is op zich wel grappig, maar ziet er klein uit, en is eigenlijk te ver weg.
In het bijbehorende dorpje vinden we een camping. 30 Dollar armer trek ik een blik goulash open, en bak daar een uitje en tomaat bij. Pasta als opvulling, et voilÓ. Eten.
Inge doet de was, en om 2200 stort ik in elkaar. Moei !
Om 8:15 opgestaan en ontbeten. We doen het weer rustig aan. Het zonnetje schijnt, dus ik zit buiten het dagboek bij te werken. Ik heb uitzicht op aan twee kanten bergketens en een klein vliegveldje waar toeristen heli's en vliegtuigjes vandaan vertrekken. Er vliegen wat Kea's rond en verder is het heel vredig. Echt even genieten.
Om 11:00 vertrekken we pas van de camping. We rijden door een schitterend berggebied en stoppen voor een korte wandeling naar een waterval, daarna stoppen we voor uitzicht op een rivier wat schitterend ligt tussen de bergen met een brug. Een uur nadat we vertrokken zijn, stoppen we weer voor een uitgebreide rustige lunch aan het water en een wandelingetje door de naast gelegen bos. De route die we volgen is echt ontzettend mooi.
's Middags bereiken we de Tasman zee. Hier maken we een strandwandeling en spelen we wat met stenen die we over het water zeilen. Ook maken we weer een wandeling. Dit keer van een klein uurtje. De zon schijnt nog steeds en het is heerlijk weer. Daarna rijden we door naar Fox Glacier. We stappen uit maar inmiddels is de zon weg en regent het een beetje. We lopen naar het uitzicht punt wat een beetje tegenvalt. Als we terug bij de camper komen vlieger er 3 Kea's bij de auto en al snel zitten ze op ons dak. Iedereen staat bij ons busje om foto's te maken.
Om 17:30 hebben we een camping gevonden in Fox Town. Het dorpje bestaat weer alleen maar uit toeristen en ook hier hebben we geen mobiel bereik. We halen bij de general store wat te drinken voor Niels en terug op de camping draaien we er een was door. We eten hachee met verse tomaat en pasta, lezen en puzzelen wat en om 22:15 gaan we slapen.

Fox Glacier Holiday Park
NZ$30,-
209,2 km gereden

4 februari2007

Vanaf de camping linksaf. Eerst 2km asfalt en dan 10km grind. Naar een goudzoekers strand met zeehonden kolonie. Helaas blijkt de zeehonden kolonie 4 uur lopen, maar de mijnwerkers hebben op twee uur lopen een tunnel door de bergen gehakt, dus gaan we daar heen. We lopen langs een lagune met donkerbruin water, en komen bij de tunnel. Waarom het ding er ligt is een reuze raadsel. Aan het eind nog in de tunnel staat een hekje, en achter het hekje gaat het loodrecht 100m omlaag.
We rijden door naar FranzJosef Glacier. Ik heb gigantische last van mijn hoofd en ga even liggen. Inge loopt naar het eerste uitkijkpunt. Daarna wandelen we met z'n tweetjes naar een tweede uitkijk. De FranzJosef gletsjer lijkt een stuk groter dan de fox, maar we hebben nog steeds wat mist, dus schijn kan bedriegen.
Hierna rijden we in bijna 2 uur 150km naar Hokitika waar de dichtstbijzijnde supermarkt is. We doen een eerste voorraad op, zoeken en camping en Inge kookt witte bonen in tomatensaus met een karbonaadje. Ik heb weer (nog steeds) pijn in mijn kop.
2200 is het binnenkant oogjes onderzoek.
Vanmorgen om 7:45 opgestaan en rustig ontbeten. Nog even het dagboek bijgewerkt. Het is bewolkt, maar niet koud.
Om 10:!5 gaan we van de camping af en vertrekken we over een 14km lange onverharde weg met heel veel bochten naar Gillespie Beach. Hier maken we een wandeling van ruim anderhalf uur door struikgewas, over strand, langs een lagoon. Deze steken we via een brug over, en dan lopen we door een regenwoud een stukje een berg op naar een oude mijntunnel. Het is een schitterende wandeling en erg afwisselend. We lopen dezelfde weg terug en op het strand eten we wat koekjes en chips. Terug in de bus gaan we lunchen. Niels heeft last gekregen van steken in zij hoofd en oor, dus vervolgen we de weg wat langzamer.
Bij de FranzJozef gletsjer gaat hij even liggen, en maak ik een wandelingetje van ongeveer een half uur Daarna gaat het iets beter met Niels en doen we samen ook nog een andere wandeling van ongeveer een half uur,. Inmiddels is het 16:00 en we moeten nog boodschappen doen. De eerst volgende supermarkt is in Hokitika, ongeveer 125km verder, dus rijden we door. We komen daar om 18:30 aan, via diverse mooie bergweggetjes en dan hebben we nog een half uur voor de winkel sluit. We dn de broodnodige inkopen, morgen halen we de rest.
Daarna gaan we een camping zoeken. Deze is snel gevonden, en ik bak een stukje vlees met champignons en lente uitjes en witte bonen in tomatensaus. We lezen nog wat en om 21:45 gaan we slapen.

Hokitika Holiday Camp, Camp Kiwi
NZ$25
207.8 km gereden.

5 februari 2007

We gaan een rondje kijken in het dorp. Voor we het doorhebben is het 1300. We doen nog wat boodschappen, en Inge ontdekt ineens dat we sinds vanmorgen een kussen annex matras missen... Die heb ik vanmorgen buiten de camper gezet, en nu is het bidden dat tie nog op de camping is. Gelukkig zijn we geen 200km verderop ! We racen terug naar de camping, en verdomd ! Voor de deur van de receptie staat ons kussen op ons te wachten. Pfoei !
We gaan nog een stukje naar het noorden en daarna landinwaarts. Richting de andere kant van het eiland. Ergens halverwege de Louis Pass stoppen we d'r mee. We wandelen nog een half uurtje naar een waterval, en duiken dan een DOC (department of conservation = camping in natuurgebied zonder of met weinig voorzieningen) camping op.
Ik snij de karbonades in stukjes pasta met wat verse groente erbij en we gaan proberen te slapen.
Ze hebben op deze camping een behoorlijke voorraad sandflies. Dat zijn een soort micromuggen die je niet hoort, maar gelukkig wel ziet. En de hele horde heeft honger. Zucht. Deuren dicht, en voor het slapen gaan maar bughunting. Massamoord in een camper, dat werk.
De zon schijnt lekker, en ik sta om 7:45 op. Lekker rustig ontbijten, en om 10:30 vertrekken we van de camping. We gaan het dorpje in en kijken bij de vele jade / of goudwinkels. Het dorpje bestaat uit bijna alleen maar winkels met iets extra's. Erg Amerikaans, maar wel leuk. De fotowinkel heeft een oude foto toestellen museumpje. Bij de icecream / fudgewinkel kan je zien hoe het gemaakt word en mag je proeven, enzovoorts.
Nadat we door het dorpje hebben gelopen doen we nog de rest van de boodschappen. Bij het inpakken van de boodschappen merk ik dat wen een matras / kussen missen. Gelukkig hebben we nog geen 150 km gereden en gaan we meteen terug naar de camping. Naast de receptie staat de matras.
Inmiddels is het 13:30 en gaan we wat kilometers maken. Ik rij naar Greymouth waar we langs het strand nog even naar 2 dolfijnen in de verte kijken. Daarna heeft Niels het stuur overgenomen en zijn we de bergen in gereden. Ook dit was weer een hele mooie route al was het inmiddels wel ontzettend warm geworden. We tuffen lekker verder en om 16:00 doen we nog een wandeling van een klein uurtje naar een waterval. Het gaat steil omhoog, maar is ontzettend mooi.
Daarna gaan we op zoek naar een camping. Het word een DOC camping, een natuur camping met ijzeren Hein. Het is een druk bezochte camping aan een rivier stroom. Niels maakt pasta klaar, terwijl ik in een flutroman begin. De rest van de avind nog wat gelezen, en om 21:30 gingen we slapen.

DOC Deer Valley
NZ$8
203km gereden

6 februari 2007

De wekker ging om half 8, en Inge springt echt uit bed. Die is volledig wakker. Ik natuurlijk weer niet. Ik blijf liefst nog een uurtje liggen. Maar goed. Wat doe je; je past je aan. Langzaam aan. Dat dan natuurlijk weer wel.
Half 10 verlaten we als laatsten de camping. We gaan richting HanmerSprings. Daar schijnt iets te zijn van thermale baden ofzo.
1100 Zijn we in het hol. Wat een deprimerende zooi zeg. Hotel na Motel met daarnaast B&B. Eerste indruk: hier woont niemand, hier worden toeristen gelicht. En dat blijkt te kloppen. Het thermaal bronnen zwembad blijkt gechloreerd te zijn; de plaatselijke VVV verkoopt slechte kopietjes van een kleurenfolder met wandelingen en verder is er helemaal niets dat ook maar maar dan 1 seconde zou kunnen boeien. Ik begrijp niet waar al die accommodatie voor dient. Bleugh. Zonde, werkelijk doodzonde van de 15km omrijden.
Maar goed, omdat we hier toch zijn rijden we naar het bos, dat een aangelegd park blijkt te zijn, voor een leuke wandeling. Denken we. De wandeling duurt op het eerste bord 5 minuten. Nadat we op goed geluk 5 splitsingen heen en weer gelopen zijn, staat er een bord dat de wandeling 3/4 uur duurt. Na 10 minuten zien we een bord dat de wandeling 15min duurt. Nergens staan route aanwijzingen, nergens staan kaartjes, kortom: ze willen hier helemaal geen mensen hebben! 2e Bleugh.

We toeren verder, maar mijn kop begint weer te steken. Ik neem een pijnstiller, die niet werkt, en Inge moet het stuur overnemen. Ik stort helemaal in, en we stoppen op een parking langs de weg. Inge gaat puzzelen, ik ga slapen. Hoeveel bleugh kun je hebben op ÚÚn dag ?
Na bijna 2 uur word ik wakker en Inge rood van de zon. Het gaat met mijn hoofd beter, dus ik rij verder naar en vervolgens langs de kust.
We vinden een camping aan zee, krijgen zelfs een plek met uitzicht en staan om 1900 stil.
We knabbelen aardappelpuree met kaas en witte bonen is tomaten/kaas saus en gaan total loss naar bed.
Om 7:30 opgestaan. Het is wat bewolkt maar de zon gaat snel schijnen.
Om 9:45 vertrekken we naar Hamner Springs. Een klein uurtje later zijn we daar. We kijken even rond bij de thermische bronnen, maar daar is een buiten zwem paradijs van gemaakt. Wij dachten bij natuurlijke hete bronnen aan een natuurlijke omgeving waar je kan badderen, Maar hier wordt het water van de bron gekoeld en over de diverse baden verspreid en er wordt veel chloor in gedaan zodat je gewoon een zwembad krijgt. Niet helemaal waar we zin in hebben.
We kijken even bij de toeristen info, en besluiten een wandeling te gaan doen even buiten het dorp. Het is een wandeling van ongeveer 1 uur of 45 minuten. Dat is niet duidelijk. Het blijkt een soort aangelegd park te zijn. Na een half uur zijn we terug op de picknickplaats en lunchen we op ons gemak.
Als we weer doorrijden krijgt Niels weer last van steken en neem ik het stuur over. We rijden richting de kust en na ongeveer 1.5 uur stoppen we op een picknickplek. Niels gaat even slapen, en ik ga buiten in het zonnetje een boekje lezen.
Om 17:00 vervolgen we onze weg en komen al snel bij de kust aan. We zien een aantal zeehonden zwemmen, en zoeken een camping aan het strand uit. Vanuit onze camper kunnen we de zee zien, en genieten van een rustig avondje. We eten aardappel puree met witte bonen in tomatensaus en een tomaatje erbij. We lezen en puzzelen wat en om 22:30 gaan we slapen.

Kaikoura Peketa Beach
NZ$24
192km gereden.

7 februari 2007

Vanmorgen noordwaarts gereden naar Kaikoura op pakweg 20km van de camping. We zien een bordje dat naar de plaatselijke zeehondenkolonie wijst en volgen. Een flink eind buiten het dorp loopt de weg dood. Wij trekken de broekspijpen uit en strandschoentjes aan en wandelen de zee in. De grond is erg rotsachtig en helemaal doorgroefd met waterstromen. Er zitten ook een paar zeehonden (hoewel ze eerder op zeeleeuwenlijken?) naar ons te kijken. We spatteren en wandelen een uur door de branding. Weer eens wat anders dan een ongemarkeerde boswandeling en erg leuk !
We smeren op de parkeerplaats een boterhammetje, en gaan op ons gemakje naar het dorpje. Een fles drinkwater en een ijsje later gaan we verder.
In het volgende dorp (Blenheim) parkeren we de auto en wandelen wat door het dorpje. Het is 1700 en tot onze stomme verbijstering gaan alle winkels hier al om half zes dicht ! Ik heb het eerder gezegd: Nw Zeeland is ontwikkelings gebied.
We kunnen dus ons geld niet meer uitgeven en rijden door naar Picton, waarvandaan we naar het noordeiland moeten morgen. De eerste boot is het best aangegeven, en kost ongeveer 325 dollar. Precies weten ze het nog niet. De 2e boot is 253 dollar voor precies hetzelfde stuk varen. Morgen om 1400 gaan we dus met deze boot naar het noord eiland...
We rijden de queen charlotte drive op, en komen er na 10km bochten achter dat we vergeten zijn te tanken. Terug dus. Pas om 1930 bereiken we een DOC camping met volledige service (is stroom en douces) waar we voor 12 dollar per persoon NIET aan het water gaan staan.
Ik bouw macaroni, Inge douchet officieel, en ik spoel me af in de douche van de camper. Dat ding gaat me steeds meer aanstaan...
Het is nu 2220, en het is warm. Errug warm. We gaan slapen.
Om 7:00 naar de toilet gegaan. Het is lekker buiten. We gaan daarna nog een half uurtje slapen en als we wakker worden trekt er mist over de zee. Gelukkig klaart het een uurtje daarna weer op. In de verte zien we een dolfijn in de zee springen. Dit belooft een mooie dagte worden. Na het ontbijt schrijf ik het dagboek bij en voert Niels de meeuwen met een kosrtje brood. En dus word ik op mijn hoofd gescheten door die beesten.
Om 10:30 verlaten we de camping en rijden we richting het stadje. Maar slaan eerst af naar een seal-kolonie. De zeehonden zitten in een baai met veel rotsen. We doen onze slippers aan en banjeren over de rotsen en in de zee. Het is een schitterend gezicht, en we vermaken ons uitstekend. We blijven hier ruim een uur. Dan eten we een broodje en gaan we het dorp in. Omdat het zo warm is trakteren we onszelf op een ijsje. Niels neemt een kinderijsje dat al redelijk groot is en ik wil 2 smaken dus neem ik een double cone. Het zijn 3 grote bollen ijs, daar ben ik wel even zoet mee. Na wat winkeltjes te hebben gekeken, vervolgen we onze route naar het noorden. We stoppen bij Ohau Point Lookout. Hier zitten een heleboel zeehonden met pup. De route langs de kust is heel mooi. De route langs de kust is heel mooi met veel rotspartijen. Op een gegeven moment gaat de weg van de kust af, en word het landschap droger en minder mooi.
In Blennheim gaan we nog wat winkelen en daarna rijden we door naar Picton. Hier regelen we een ticket voor de boot van morgen. We varen om 14:00 naar Wellington voor NZ$253 met Bluebird. De andere boot was NZ$80 duurder ! Daarna gaan we tanken en nemen de Charlotte Queen drive naar een camping. Morgenochtend rijden we deze bergweg langs de kust verder af. Om 19:30 zijn we op de camping en begint Niels aan het eten. Het begint wat te spatten. Nu hopen dat het iets gaat afkoelen, want het is erg warm. De regen zet niet door en we gaan dan ook in een warme bus naar bed.

DOC camping
NZ$24 + 1 voor douche
213 km gereden.



8 februari 2007

Vanmorgen ging om 7 uur (!) de wekker. We hadden in verschillende reisverslagen gelezen over de queen Charlotte drive die werkelijk fenomenaal zou wezen, en onze camping ligt toevallig (ahum) aan die weg. Dus wij om half negen op pad. Over de queen Charlotte Hopeloos weg. Wat een gedoe zeg. Draaien tot zelfs ik er al rijdend misselijk van werd. Bij elke bocht schakelen, want weer een hoogteverschil, en volkomen nul, geheel niets aan uitzicht. Misschien is dit in de winter een mooie rit, als de bomen kaal zijn en je wel uitzicht hebt, nu midden in de zomer is het zonde van de moeite. Een soort van groene tunnel.

We zijn om kwart voor 12 in Picton, wandelen nog een rondje en ontdekken een internet cafÚ met draadloze connectiviteit. En verdomd, het werkt !

Tien voor ÚÚn staan we voor de pont. Precies twee uur vertrekken we. Eerst een uur (!) door een fjord en daarna de grote oversteek. Helaas voor ons staan er twee vrachtwagens met kalveren aan het dek. Echt alles stinkt. Het hele dek meurt naar koe of diesel uitlaatgassen. We vinden tijdens de fjorden tocht een plekje in de schaduw, uit de stank, en kunnen zo toch nog wat genieten van het uitzicht. Al dwalend over de boot ontdek ik een hele etage met slaap cabines waar de deuren uit gehaald zijn. Verschillende mensen liggen er te doezelen. Als we op open zee zijn, besluiten wij ook een kamertje te scoren. We vallen allebei binnen 5 minuten in diepe slaap. Vlak voordat we aankomen in Wellington. Worden we wakker. We hebben de hele overtocht liggen maffen !
We staan vroeg op want we willen de Queen Charlotte Drive afmaken en over het eerste stukje de bergen in deden we erg lang dus om 7:00 gaat de wekker, en om 8:45 rijden we weg. Het gaat sneller dan we dachten. Helaas is het aan beide kanten dicht begroeid en zien we weinig van de baaien. De weg is ontzettend bochtig en rijdt niet fijn. We gaan de enige weg op die er is over de noordelijke eilanden, maar ook dat valt tegen. Wel stoppen we op een lookout en maken we een wandeling van ongeveer 3 kwartier. Om 11:30 zijn we weer terug in Picton. Over 1.5 uur moeten we bij de boot zijn en we kijken wat rond in een klein winkelcentrum. Er is een internet cafÚ en voor NZ$2.50 kan Niels een half uur internetten met zijn telefoon. Mailtjes verstuurd en de weblog bijgewerkt. Daarna gaan we naar de boot.
Een half uur voor vertrek zijn we de auto uit en zoeken we een plekje. Aangezien er ook veevervoer meegaat stinkt de hele boot naar koe en schaap. Niet echt prettig. We vinden een plekje buiten in de schaduw, zodat we niet zo snel verbranden en blijven daar een uurtje kijken hoe de boot langs alle eilandjes vaart. Dan gaat de boot het open water op, en zoeken wij een hut op om even te rusten. We vallen allebei in slaap en worden wakker als we al bijna aan land gaan. In totaal 3.5 uur gevaren

novw's home